Onderstaand opiniestuk van GSb-voorzitter Wiebe Geert de Groot verschijnt vandaag in de Universiteitskrant.

In 2008 zijn er afspraken gemaakt tussen de universiteitsraad en het College van Bestuur (CvB), ter verbetering van het studiesucces (de rendementen). Om na verloop van tijd op een wetenschappelijk verantwoorde manier de inschatting te kunnen maken of deze maatregelen effect hebben gehad, is er afgesproken dat er tot 2010 “vanwege ingezet beleid” de invoering van een bsa “niet aan de orde” is. De eerste evaluatie en dus de eerste mogelijkheid om te spreken over een bsa ligt volgens afspraak dus in 2010. Inmiddels heeft het CvB deze afspraak eenzijdig geschonden en een plan op tafel gelegd: 40 punten halen in het eerste jaar en binnen twee jaar de propedeuse, anders wegwezen. (Het volledige plan is te vinden op de website van de GSb.)

Die discussie is bovendien in een stroomversnelling gekomen. Afgelopen zomer was opeens sprake van een pilot met bsa’s op een aantal opleidingen. Inmiddels is het CvB er blijkbaar achter dat het bsa dan een onderwijsexperiment is, waarop de U-raad wettelijk instemmingsrecht heeft. In de nieuwe constructie, invoering op de hele RUG in één keer, is dat niet het geval. Het vermoeden rijst dat het CvB ervoor wil zorgen dat de medezeggenschap buiten de beslissing wordt gehouden.

De lancering van dit plan is te onverstandiger, omdat pas in december de uitkomst verwacht wordt van een landelijk onderzoek naar bindend studieadvies door het ministerie van Onderwijs. Daaruit zou wel eens kunnen blijken dat bsa niet het wondermiddel is waarvoor het gehouden wordt, want uit de cijfers van universiteiten waar het al is ingevoerd blijkt over het algemeen helemaal geen positief effect op de rendementen.

Normaliter is het bindend studieadvies een sluitstuk van een groot pakket rendementsmaatregelen. Volgens de Wet op het Hoger Onderwijs mag het zelfs niet eens als rendementsmaatregel worden gehanteerd. De bedoeling is om studenten die, nadat zowel instelling als student hun stinkende best hebben gedaan om er wat van te maken, te kunnen zeggen: nu is het klaar, ga maar ergens anders heen. Invoering betekent: geen verbeteringen in de begeleiding, noch de capaciteiten van de opleidingen vergroten. Wel moeten curricula in rap tempo worden omgegooid en gaan de augustusherkansingen eraan. Inmiddels zijn capaciteitsproblemen op meerdere faculteiten aan de orde gekomen, o.a. bij Economie en Bedrijfskunde. Wat we gaan doen is eerstejaars, die moeten wennen aan een nieuwe manier van leren én leven, verantwoordelijk maken voor falen van de universiteit.

Dan de kern van de zaak: wat is hieraan te doen? De U-raad kan dit onzalige plan een halt toe roepen of in ieder geval vertragen, zodat de studenten zich ertegen kunnen organiseren. Geen enkele partij heeft baat bij de manier waarop dit dossier behandeld wordt. Er is echter één partij die dit niet begrepen heeft, namelijk Calimero. Waar GSb en SOG hun vetes aan de kant gezet hebben, lijkt Calimero er alles aan te doen om er voor te zorgen dat het bsa zo snel mogelijk wordt ingevoerd. Zelfs wanneer je overtuigd bent dat het bsa een goed idee is, is het irrationeel om zo met dit dossier om te gaan. Calimero breekt in zijn eentje de unanimiteit van de studenten. Misschien zijn de studenten niet unaniem tegen het bsa, maar ik mag toch hopen dat wij wel eensgezind zijn tegen bestuurlijke manipulatie door Poppema c.s.