In de UK van 10 april jongstleden reageerde oud-wethouder Klaas Swaak op een eerder stuk van de Groninger Studentenbond in reactie op zijn plan om een aparte studentenwijk in de buurt van het UMCG te bouwen. Swaaks aantijging dat de GSb visie, analyse en aanpak ontbeert vraagt om een reactie; vandaar dit opiniestuk, dat ook naar de UK gestuurd is.

Het samenleven van studenten en stadjers gaf altijd al problemen, maar in Groningen bleek men telkens in staat een constructieve oplossing te vinden. Veel mensen die vele jaren in dezelfde buurt woonden hadden er nooit problemen mee dat studenten er een ander leefritme op na hielden.

De situatie lijkt nu in een aantal opzichten anders te zijn: studenten leven nog steeds op een andere manier, maar buurtbewoners én studenten zijn sneller geagiteerd en hebben minder de neiging om contact met elkaar te zoeken. In een aantal gevallen wordt zelfs eerst de politie gebeld vóórdat er met elkaar over de problemen wordt gesproken. Dat levert natuurlijk geen werkbare situatie op en daar moet ook iets aan veranderen.

De manier waarop Swaak dat wil bewerkstelligen is echter niet de onze. Terecht merkt Swaak op dat sociaal gedrag zich niet laat afdwingen. Dat betekent echter niet dat sociaal gedrag niet gestimuleerd kan worden. In de stad zijn organisaties actief die zich inzetten voor buurtbemiddeling en dus ook bij problemen tussen studenten en hun buren kunnen helpen.

Problemen rond overlast kunnen zo worden opgelost. Het gebrek aan integratie van studenten in een wijk behoeft echter een andere aanpak. Dat studenten zich in vier jaar niet hechten is vrij logisch, maar dat geldt natuurlijk voor ieder individu dat voor korte tijd ergens woont.

Het voorstel dat Swaak op tafel heeft gelegd getuigt echter van een défaitisme dat de ‘integratieproblemen’ enkel zal vergroten. Door zich neer te leggen bij de huidige situatie en studenten in hun eigen wijk te laten wonen wordt het contact met andere bewoners van de Stad bepaald niet vergroot. Als zijn idee werkelijkheid wordt zullen studenten zich nog meer terugtrekken binnen hun eigen groep dan nu het geval is. Dat werkt achteruitgang van de maatschappelijke betrokkenheid van studenten en de binding met de stad alleen maar in de hand.

In plaats daarvan zouden er juist meer initiatieven vanuit de gemeenschap moeten komen om studenten meer te betrekken bij de stad en bijvoorbeeld vrijwilligersorganisaties. Swaaks constatering dat weinig studenten participeren in dergelijke organisaties is misschien een juiste, maar als de studiefinanciering ruimer was en studenten minder tijd aan bijbaantjes zouden besteden konden ze ook meer aan dit soort activiteiten deelnemen. Daarom moet Swaak zijn negatieve houding laten varen en studenten meer bij de stad proberen te betrekken. Alleen dan komt er een oplossing voor de huidige problemen.

De GSb wil de discussie over studentenhuisvesting zeker niet doodslaan, maar pleit voor een constructievere oplossing: een oplossing met een vooruitziende visie. Swaaks voorstel is een vorm van symptoombestrijding die de huidige situatie als onveranderlijk aanneemt en uiteindelijk alleen maar laat verslechteren.

Wimar Hebels
Coördinator Huisvestingswerkgroep Groninger Studentenbond