Na anderhalf jaar vergaderen, brainstormen, raadplegen en lobbyen voor een verandering in de studieloopbaanbegeleiding (SLB), zou twee weken geleden de climax zijn. Tijdens een overlegvergadering tussen Hogeschool Medezeggenschapsraad (HMR) en het College van Bestuur van de Hanze zouden spijkers met koppen geslagen zouden worden. Die verwachte climax werd in een anticlimax door een vriendelijke ideeënuitwisselingen, maar zonder grote toezeggingen.

Ja, het gesprek tussen student en SLB’er zou centraal moeten staan. En ja, misschien worden er wel te veel opdrachten gegeven die nergens over gaan. De schools moeten zeker de ruimte krijgen om hun eigen programma in te vullen. Instemmend geknik alom. Maar nee, de EC’s, daar wordt niet aan getornd. Hier zit toch een duidelijke tegenstrijdigheid in. We geven schools de vrijheid om SLB zelf te ontwikkelen, maar wel binnen de norm van 10 EC’s per opleiding. Op de vraag “waarom?” hebben we geen bevredigend antwoord op gekregen. Op de vraag “hoe komen we hier af?” wellicht wel. Er is namelijk een opening door het bestuur gegeven. Iedere school mag een uitzondering aanvragen voor het totaal uit te keren EC’s, mits de school kan beargumenteren hoe ze de doelstellingen van SLB gaat halen.

Hier ligt dan ook de uitdaging, die hopelijk elke school aangaat. Ontwerp een SLB-programma dat daadwerkelijk recht doet aan zowel student en docent. Ga in gesprek met die oprecht gemotiveerde SLB’ers en studenten die zich betrokken voelen bij SLB, niet omdat ze het moeten, maar omdat ze het willen. Creëer een programma dat toegespitst is op de ontwikkeling van de student om het beste uit zichzelf te halen, waar daadwerkelijk het gesprek tussen SLB’er en student weer centraal staat. Als dit betekent dat hier eigenlijk geen 10, maar slechts 4 EC’s voor nodig zijn, vraag dan die uitzondering aan. Dat doet namelijk recht aan SLB, voor zowel studenten als docenten.