Op vrijdag 2 november werd bekend dat een meerderheid in de Tweede Kamer een verbod op kraken wil instellen. Dit terwijl er in de grote steden grote woningnood bestaat, met name onder studenten, jongeren en starters. Tegelijk is er een grote hoeveelheid leegstaande kantoorruimte; naar schatting zo’n 6 miljoen vierkante meter, exclusief onbenutte ruimten boven winkels en woonhuizen. Kraken biedt tegelijk een directe manier om de woningnood aan te pakken en een effectief drukmiddel tegen eigenaren en politiek, die ervoor kiezen de leegstand te laten bestaan, meent Niels Jongerius van de Woonwinkel.

Kraken heeft in Nederland een geschiedenis die teruggaat tot de jaren zestig. Aanvankelijk werd het gedoogd, later bij wet toegestaan. Deze aanpak bood meteen ook ruimte voor culturele initiatieven buiten de gebaande paden; voorbeelden hiervan in Groningen zijn het Grand Theatre, Simplon en het Oude Rooms-Katholieke Ziekenhuis (ORKZ).

Waar overlast of (gewelddadige) excessen voorkomen in de kraakscène moeten deze worden onderzocht en aangepakt; de wet voorziet al in alle middelen die hiervoor nodig zijn. De partijen die nu pleiten voor een kraakverbod grijpen echter de recente toestanden in Amsterdam, en de mediageruchten daaromtrent, aan om alle krakers aan te pakken, inclusief degenen die slechts geïnteresseerd zijn in het opknappen en bewonen van afgeschreven woningen en gebouwen. Op deze manier gooien zij het kind met het badwater weg.

Namens de Woonwinkel (GSb, DWARS en ROOD),
Niels Jongerius